Ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός και η Τηλεοπτική του Ιστορία

Ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός και η Τηλεοπτική Του Κληρονομιά

Ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός αποτελεί αναμφίβολα έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς και εμβληματικούς ρόλους που έχουν εμφανιστεί ποτέ στην ελληνική μυθοπλασία. Όταν μιλάμε για την ελληνική τηλεόραση της δεκαετίας του 1990, ο συγκεκριμένος Επίκουρος Καθηγητής Βυζαντινολογίας έρχεται αμέσως στο μυαλό μας, φέρνοντας μαζί του ατελείωτες στιγμές γέλιου, νευρώσεων και κωμικών καταστάσεων. Ο χαρακτήρας αυτός ενσαρκώνει το αρχέτυπο του συντηρητικού, ακαδημαϊκού και υποχονδριακού ανθρώπου, ο οποίος έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με το απόλυτο χάος. Η παρουσία του στη μικρή οθόνη δεν περιορίστηκε σε μερικές σεζόν, αλλά γιγαντώθηκε μέσα από αμέτρητες επαναλήψεις, δημιουργώντας μια αληθινή πολιτισμική κληρονομιά που παραμένει ζωντανή. Κάθε φορά που ακούμε για το περιβόητο αποχετευτικό σύστημα του Βυζαντίου, ο νους μας ταξιδεύει στο νεοκλασικό του Αμαρουσίου, εκεί όπου ο συγκεκριμένος ακαδημαϊκός έδινε τις καθημερινές του μάχες ενάντια στην αταξία, την αμάθεια και τη σύγχρονη κουλτούρα την οποία απεχθανόταν βαθύτατα. Η επιτυχία του ρόλου δεν ήταν τυχαία. Προέκυψε μέσα από το εξαιρετικό κείμενο, τις αιχμηρές ατάκες και κυρίως τη βαθιά ανθρώπινη αδυναμία που έκρυβε πίσω από το αυστηρό προσωπείο του. Η ανάλυση αυτού του τηλεοπτικού φαινομένου μας προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να κατανοήσουμε γιατί ένα τόσο νευρωτικό και φαινομενικά αντιπαθητικό άτομο κατάφερε να αγαπηθεί τόσο πολύ από το κοινό, ξεπερνώντας τα όρια του χρόνου και των γενεών.

Ο συγκεκριμένος ρόλος λειτουργεί ως καθρέφτης μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης και νοοτροπίας. Αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο που προσπαθεί απεγνωσμένα να διατηρήσει τον έλεγχο μέσα από κανόνες, πρότυπα και αρχαιοπρεπείς συνήθειες, αρνούμενος να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα. Η σύγκρουσή του με το αντίθετο άκρο, την απελευθερωμένη και ανεξάρτητη συγκατοικό του, δημιούργησε ένα εκρηκτικό μείγμα κωμωδίας που βασίζεται στις αξεπέραστες διαφορές. Είναι ακριβώς αυτή η δυναμική που κάνει τον χαρακτήρα αξέχαστο, αφού μέσα από τις εμμονές του προβάλλει τις ανθρώπινες ανασφάλειες με τον πιο ξεκαρδιστικό τρόπο.

Read also: Το τερασ του λοχνεσ: Μύθος ή Αλήθεια; Φιντιρίκος καταγγελίες: Νομικές Διαστάσεις και Γεγονότα.

Η Ανατομία Ενός Θρυλικού Τηλεοπτικού Ήρωα

Η επιτυχία της σειράς και του συγκεκριμένου ρόλου οφείλεται στη δομημένη δημιουργία του προφίλ του. Δεν ήταν απλώς ένας κωμικός χαρακτήρας, αλλά ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος με συγκεκριμένα ελαττώματα, φοβίες και πάθη. Τα βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του ήταν τόσο έντονα και συνεπή που το τηλεοπτικό κοινό μπορούσε να προβλέψει ακριβώς πώς θα αντιδρούσε σε κάθε κατάσταση. Αυτή η συνέπεια πρόσφερε ασφάλεια και οικειότητα στον θεατή. Μπορούμε να διακρίνουμε τρία βασικά στοιχεία που συνέθεσαν τον πυρήνα της προσωπικότητάς του: τον ακαδημαϊκό ελιτισμό, την υποχονδρία και την παροιμιώδη τσιγκουνιά. Κάθε επεισόδιο βασιζόταν σε ένα ή περισσότερα από αυτά τα στοιχεία, δημιουργώντας ατέρμονα αστεία που έγραψαν ιστορία.

Οι σχέσεις που ανέπτυξε με τα υπόλοιπα πρόσωπα του νεοκλασικού σπιτιού και της γειτονιάς του Αμαρουσίου υπήρξαν καθοριστικές για την εξέλιξή του. Η δυναμική δεν βασιζόταν μόνο στον κεντρικό άξονα της συμβίωσης, αλλά και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες που συμπλήρωναν το παζλ. Αξίζει να σταθούμε σε τρεις θεμελιώδεις σχέσεις που καθόρισαν την πορεία του ρόλου:

1. Η απόλυτη σύγκρουση με τη συγκατοικό του: Ο πυρήνας της πλοκής. Εκείνος εκπροσωπούσε την τάξη, την καθαριότητα και την κλασική παιδεία, ενώ εκείνη το χάος, την προχειρότητα και την απόλυτη ελευθερία. Η μάχη για την κυριότητα του σπιτιού ήταν μια αλληγορία για τη μάχη δύο διαφορετικών κόσμων.
2. Η ιδιόρρυθμη φιλία με τον εύπορο φίλο του: Ο παιδικός του φίλος ήταν το ακριβώς αντίθετο σε θέματα ηθικής και οικονομικών. Ενώ ο ακαδημαϊκός ζούσε ασκητικά και αρνιόταν τις σαρκικές απολαύσεις, ο φίλος του ήταν η απόλυτη ενσάρκωση του ηδονισμού. Παρ’ όλα αυτά, η φιλία τους άντεξε σε κάθε δοκιμασία.
3. Η απέχθεια για την ανεκδιήγητη ηθοποιό: Η παρουσία της φιλόδοξης, αλλά ατάλαντης φίλης της συγκατοίκου του αποτελούσε μόνιμη πηγή εκνευρισμού. Οι φωνητικές της ικανότητες και η επιμονή της να παίξει κλασικό θέατρο προκαλούσαν στον καθηγητή απανωτά εγκεφαλικά επεισόδια.

Οι Ρίζες και η Έμπνευση της Σειράς

Κάθε μεγάλο έργο έχει τις ρίζες του σε σταθερά θεμέλια. Η ιδέα πίσω από την εμβληματική αυτή συμβίωση εμπνεύστηκε εν μέρει από το κλασικό έργο ‘Το Αταίριαστο Ζευγάρι’ του Νιλ Σάιμον. Οι δημιουργοί πήραν τον βασικό άξονα των δύο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων που αναγκάζονται να μείνουν κάτω από την ίδια στέγη και τον προσάρμοσαν άριστα στα ελληνικά δεδομένα της δεκαετίας του ’90. Ο ρόλος του συντηρητικού ακαδημαϊκού χτίστηκε με απίστευτη προσοχή στη λεπτομέρεια. Η επιλογή της ειδικότητας, δηλαδή η Βυζαντινολογία, δεν ήταν τυχαία. Το Βυζάντιο, με την αυστηρή ιεραρχία του, την αυλική εθιμοτυπία και την απουσία της σύγχρονης ελαφρότητας, αποτελούσε το τέλειο καταφύγιο για έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τον μοντέρνο κόσμο. Η εμμονή με το παρελθόν του έδινε την ψευδαίσθηση της ανωτερότητας και του ελέγχου. Οι δημιουργοί φρόντισαν να του δώσουν ένα επώνυμο με βαριά ιστορική σημασία, συνδέοντάς τον με βυζαντινές δυναστείες, για να τονίσουν ακριβώς αυτή του την ψύχωση με την αριστοκρατική καταγωγή.

Η Εξέλιξη της Προσωπικότητάς του

Αν και πολλοί πιστεύουν πως οι κωμικοί χαρακτήρες παραμένουν στατικοί, η αλήθεια είναι πως υπήρξε σαφής εξέλιξη. Στα πρώτα στάδια της ιστορίας, ο καθηγητής παρουσιαζόταν ως ένας εντελώς απόμακρος, σκληρός και άκαμπτος άνθρωπος, έτοιμος να κινηθεί νομικά για το παραμικρό. Ήταν σχεδόν ρομποτικός στη συμπεριφορά του. Όσο όμως περνούσε ο καιρός, άρχισε να δείχνει μικρές ρωγμές στο προσωπείο του. Μέσα από ακραίες καταστάσεις, είδαμε τη βαθιά του μοναξιά, την ανάγκη του για αποδοχή και, τελικά, μια ιδιόρρυθμη, κρυφή στοργή για τους ανθρώπους που υποτίθεται πως μισούσε. Οι στιγμές που υπερασπίστηκε τους συγκατοίκους του απέναντι σε τρίτους, έδειξαν πως πίσω από τον πάγο κρυβόταν μια καρδιά που απλώς φοβόταν να χτυπήσει ελεύθερα. Η σταδιακή εκλογίκευση ορισμένων φόβων του, αν και πάντα επανερχόταν στον αρχικό πανικό, έδωσε βάθος και ρεαλισμό στον ρόλο.

Η Σύγχρονη Απήχηση και η Κυριαρχία στα Κοινωνικά Δίκτυα

Το γεγονός ότι ένας ρόλος που γράφτηκε πριν από τόσες δεκαετίες εξακολουθεί να μονοπωλεί το ενδιαφέρον της νεολαίας, είναι φαινόμενο προς μελέτη. Η διαρκής προβολή των επεισοδίων δημιούργησε μια νέα γενιά φανατικών θεατών, οι οποίοι δεν είχαν καν γεννηθεί όταν προβαλλόταν το πρωτότυπο υλικό. Οι ατάκες του καθηγητή έχουν μετατραπεί σε ηχητικά αποσπάσματα στο TikTok, σε χιλιάδες διαδικτυακά μιμίδια (memes) και σε καθημερινές εκφράσεις της σύγχρονης αργκό. Λέξεις και φράσεις όπως το περιβόητο ταπεινό χαμομηλάκι, το αποχετευτικό σύστημα ή οι ύβρεις με αρχαιοπρεπή μορφή, χρησιμοποιούνται καθημερινά από εφήβους. Ο αυστηρός επιστήμονας έγινε ο απόλυτος ποπ εκφραστής της απόγνωσης απέναντι στην ανοησία του κόσμου, μετατρέποντας τις νευρώσεις του σε παγκόσμια γλώσσα επικοινωνίας για τη γενιά του διαδικτύου.

Η Ψυχολογική Ανάλυση Ενός Εμμονικού Νου

Η ερμηνεία του ρόλου προσφέρει εξαιρετικό υλικό για ψυχολογική αποδόμηση. Αν αντιμετωπίζαμε τον χαρακτήρα ως πραγματικό ασθενή, θα εντοπίζαμε ένα σαφές κλινικό προφίλ που δικαιολογεί κάθε του κίνηση. Η ατελείωτη ανάγκη του για τάξη, τελειότητα και απόλυτο έλεγχο δεν είναι απλώς ιδιοτροπία, αλλά βαθύτατη ψυχολογική άμυνα. Ο τρόπος που διπλώνει τα ρούχα του, η επιμονή του να πίνει ακριβώς τα ίδια αφεψήματα, και η άρνησή του να δοκιμάσει οτιδήποτε νέο μαρτυρούν έναν άνθρωπο τρομοκρατημένο από το άγνωστο. Ο χώρος του σπιτιού του είναι το οχυρό του. Κάθε εισβολέας, είτε είναι άνθρωπος είτε ένα απλό κατοικίδιο, αντιμετωπίζεται ως υπαρξιακή απειλή. Η συνεχής χρήση απολυμαντικών δεν αποσκοπεί απλώς στην εξόντωση των φυσικών μικροβίων, αλλά στην ‘κάθαρση’ του χώρου του από την ανθρώπινη, συναισθηματική μόλυνση.

Το Σύνδρομο της Συναισθηματικής Απομόνωσης

Η ικανότητά του να χτίζει τείχη είναι εντυπωσιακή. Η συναισθηματική του αναπηρία προέρχεται προφανώς από αυστηρή ανατροφή και παιδικά τραύματα με την αυταρχική φιγούρα της μητέρας του και τον σκιώδη πατέρα του. Η ψυχολογική δομή του ρόλου περιλαμβάνει ξεκάθαρα στοιχεία από διάφορες διαταραχές:

• Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή Προσωπικότητας (OCPD): Απόλυτη προσήλωση σε κανόνες, λίστες, οργάνωση και προγράμματα, σε σημείο που χάνεται η ουσία της δραστηριότητας. Η τελειοθηρία του εμποδίζει την ολοκλήρωση απλών εργασιών.
• Μυσοφοβία (Φόβος μικροβίων): Ακραίος πανικός στην ιδέα της μόλυνσης. Χρήση ειδικών γαντιών, συνεχές πλύσιμο χεριών και ακραία αποφυγή χειραψιών ή αγκαλιών.
• Ναρκισσιστικά Στοιχεία και Σύμπλεγμα Ανωτερότητας: Βαθιά πεποίθηση πως ο ίδιος είναι πνευματικά και ηθικά ανώτερος από όλους τους γύρω του, τους οποίους θεωρεί ‘μιάσματα’ και υποδεέστερους.
• Αποφυγή της Οικειότητας: Τρόμος μπροστά στο ενδεχόμενο μιας πραγματικής, ρομαντικής δέσμευσης, κρύβοντας τον εαυτό του πίσω από τον μανδύα της ηθικής αγνότητας.

Ημέρα 1: Η Απόλυτη Οικονομική Ασφυξία

Αν θέλετε να βιώσετε τον τρόπο ζωής του διάσημου τηλεοπτικού καθηγητή, το πρώτο βήμα είναι η δραστική περικοπή κάθε περιττού εξόδου. Κλείστε τα φώτα. Κλείστε το νερό όταν σαπουνίζεστε. Απαγορεύεται αυστηρά η παραγγελία έτοιμου φαγητού. Οποιαδήποτε δαπάνη που δεν είναι απολύτως απαραίτητη για τη διατήρηση των ζωτικών λειτουργιών θεωρείται σπατάλη. Η θέρμανση τον χειμώνα είναι πολυτέλεια, αρκεί ένα χοντρό μάλλινο γιλέκο και δυο ζευγάρια κάλτσες. Μετρήστε κάθε κέρμα και κρατήστε αναλυτικό λογιστικό βιβλίο για το πόσο ρεύμα κατανάλωσε το ψυγείο σας.

Ημέρα 2: Το Βυζάντιο στο Επίκεντρο του Σύμπαντος

Αφιερώστε τη δεύτερη μέρα αποκλειστικά στη μελέτη της Βυζαντινής ιστορίας. Αγνοήστε πλήρως τις τρέχουσες ειδήσεις, την ποπ μουσική ή τον σύγχρονο κινηματογράφο. Διαβάστε με προσήλωση συγγράμματα για τη Δυναστεία των Κομνηνών και τη στάση του Νίκα. Προσπαθήστε να γράψετε το δικό σας δοκίμιο για το αποχετευτικό σύστημα μιας αρχαίας πόλης, με απόλυτη αφοσίωση στους λασπωμένους σωλήνες και τους οχετούς της εποχής. Κάθε φορά που κάποιος σας μιλάει για σύγχρονα θέματα, κοιτάξτε τον με περιφρόνηση και αλλάξτε το θέμα στον Ιουστινιανό.

Ημέρα 3: Η Απόλυτη Απολύμανση του Χώρου

Η τρίτη μέρα είναι αφιερωμένη στον πόλεμο κατά των μικροβίων. Εξοπλιστείτε με χλωρίνη, καθαριστικά πατώματος και γάντια βαρέως τύπου. Απολυμάνετε κάθε πόμολο, κάθε επιφάνεια και κάθε αντικείμενο μέσα στο σπίτι. Μην επιτρέψετε σε κανέναν επισκέπτη να μπει με τα παπούτσια. Αν κάποιος τολμήσει να βήξει σε ακτίνα δέκα μέτρων, απομακρυνθείτε άμεσα, φορέστε μάσκα και ψεκάστε τον αέρα με αντισηπτικό σπρέι. Η καθαριότητα δεν είναι απλώς αρετή, είναι το θεμέλιο της επιβίωσης.

Ημέρα 4: Η Αποχή ως Υπέρτατη Αρετή

Αρνηθείτε οποιαδήποτε σαρκική ή ρομαντική απόλαυση. Σύμφωνα με τη φιλοσοφία του καθηγητή, το σεξουαλικό ένστικτο είναι κάτι ζωώδες και ποταπό, το οποίο αποσπά τον άνθρωπο από την πνευματική του ολοκλήρωση. Αντιμετωπίστε το αντίθετο φύλο με απόλυτη καχυποψία. Αν κάποιος σας φλερτάρει, απαντήστε με μια ξηρή αναφορά στα βυζαντινά ήθη και κλείστε αμέσως την πόρτα. Το σώμα είναι απλώς ένα όχημα για να κουβαλάει τον λαμπρό σας εγκέφαλο.

Ημέρα 5: Η Γαστρονομική Λιτότητα

Η διατροφή πρέπει να είναι το ίδιο αυστηρή με την ηθική σας. Τέρμα τα γλυκά, τα λιπαρά και τα πικάντικα φαγητά. Η πέμπτη μέρα περιλαμβάνει αποκλειστικά νερόβραστα κολοκυθάκια, στεγνό ρύζι χωρίς αλάτι και άφθονο χαμομήλι. Το φαγητό δεν προσφέρεται για απόλαυση, αλλά για απλή συντήρηση του οργανισμού. Η πέψη πρέπει να γίνεται χωρίς να ενοχλείται το γαστρεντερικό σύστημα. Οποιαδήποτε παρέκκλιση αποτελεί γαστριμαργική ακολασία που πρέπει να τιμωρηθεί με αυστηρή νηστεία.

Ημέρα 6: Η Επιστροφή στην Καθαρεύουσα

Απαγορεύεται η χρήση αργκό, οι συντομογραφίες και οι ξένες λέξεις. Μιλήστε αποκλειστικά σε αυστηρή καθαρεύουσα ή έστω με εξαιρετικά πλούσιο και αρχαιοπρεπές λεξιλόγιο. Αντικαταστήστε το ‘γεια’ με το ‘χαίρετε’, το ‘ναι’ με το ‘μάλιστα’ και διορθώστε αμείλικτα τα γραμματικά και συντακτικά λάθη όσων βρίσκονται γύρω σας, ακόμα και αν αυτό τους προκαλεί αφόρητο εκνευρισμό. Η γλώσσα είναι το ιερότερο εργαλείο του έθνους και πρέπει να προστατεύεται από την αγραμματοσύνη των μαζών.

Ημέρα 7: Ο Απόλυτος Κοινωνικός Απομονωτισμός

Την τελευταία μέρα του σχεδίου, απλώς αποκοπείτε από τον υπόλοιπο κόσμο. Μην απαντάτε στο τηλέφωνο. Μην ανοίγετε την πόρτα, ακόμα και αν χτυπάει επίμονα. Κλειδωθείτε στο γραφείο σας, βάλτε να ακούσετε κλασική μουσική (κατά προτίμηση Γκουστάβ Μάλερ ή Μπαχ) σε χαμηλή ένταση και απολαύστε τη γαλήνη της απουσίας των άλλων. Οι άλλοι άνθρωποι φέρνουν μόνο φασαρία, μικρόβια και έξοδα. Μείνετε μόνος και νιώστε την ανωτερότητα του πνεύματός σας να κυριαρχεί.

Μύθοι και Πραγματικότητα γύρω από τον Χαρακτήρα

Η τεράστια επιτυχία της σειράς δημιούργησε πολλούς αστικούς μύθους. Ήρθε η ώρα να διαχωρίσουμε τη φαντασία από τα γεγονότα. Μύθος: Ο ρόλος βασίστηκε σε πραγματικό καθηγητή Πανεπιστημίου. Πραγματικότητα: Παρότι υπήρξε έμπνευση από πραγματικούς ακαδημαϊκούς, ο χαρακτήρας είναι ένα καθαρά φανταστικό συνονθύλευμα ακραίων στοιχείων για χάρη της κωμωδίας. Μύθος: Μισούσε πραγματικά τη συγκατοικό του καθ’ όλη τη διάρκεια της σειράς. Πραγματικότητα: Αντιθέτως, η σεναριακή γραμμή απέδειξε πολλές φορές πως υπήρχε βαθιά υποβόσκουσα στοργή, η οποία απλώς κρυβόταν πίσω από τον εγωισμό και των δύο πλευρών. Μύθος: Η μοναδική του ασχολία ήταν το αποχετευτικό σύστημα. Πραγματικότητα: Εκτός από αυτό, είχε εμμονή με τη συλλογή αρχαιοτήτων, τον κλασικό κινηματογράφο, τα οικιακά οικονομικά και, φυσικά, την πολεμική απέναντι στους συγγενείς του. Μύθος: Ο τηλεοπτικός ρόλος κόπηκε πρόωρα. Πραγματικότητα: Η σειρά ολοκληρώθηκε συνειδητά σε δύο κύκλους από τους δημιουργούς της, στο απόγειο της δόξας της, αποφεύγοντας την κούραση του κοινού.

Ποιος ενσάρκωσε τον ρόλο με τέτοια επιτυχία;

Ο Χάρης Ρώμας έδωσε πνοή σε αυτόν τον εμβληματικό ρόλο, όντας ταυτόχρονα και συνδημιουργός του σεναρίου μαζί με την Άννα Χατζησοφιά.

Ποιο είναι το magnum opus του ακαδημαϊκού;

Το έργο ζωής του ήταν η συγγραφή της περίφημης πραγματείας με τίτλο ‘Το Αποχετευτικόν Σύστημα στο Βυζάντιο’, ένα πόνημα που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ χωρίς να προκαλέσει χάος.

Ποιες είναι οι χαρακτηριστικές λέξεις που χρησιμοποιούσε;

Λέξεις όπως ‘μιάσματα’, ‘ταπεινό χαμομηλάκι’, ‘επίκουρος’ και ‘αναλφάβητοι’ βρίσκονταν μονίμως στο λεξιλόγιό του όταν απευθυνόταν στους συγκάτοικους και τους γείτονές του.

Πώς τον αποκαλούσε συνήθως η συγκατοικός του;

Του είχε κολλήσει το παρατσούκλι ‘Κατακουζήνα’ για να τον εκνευρίζει, υποβαθμίζοντας την αρρενωπότητά του και χλευάζοντας την εμμονή του με τις δουλειές του σπιτιού.

Υπάρχει πραγματική ιστορική οικογένεια με αυτό το όνομα;

Ναι, οι Κατακουζηνοί υπήρξαν ιστορική βυζαντινή οικογένεια, και υπάρχει μάλιστα το Ίδρυμα Κατακουζηνού στην Αθήνα, το οποίο όμως δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον κωμικό χαρακτήρα της τηλεόρασης.

Πού βρισκόταν το θρυλικό νεοκλασικό σπίτι;

Σύμφωνα με το σενάριο, η περίφημη οικία όπου διαδραματίζονταν οι συγκρούσεις βρισκόταν στο Μαρούσι, αν και τα εξωτερικά γυρίσματα έγιναν σε διαφορετικές τοποθεσίες.

Ποιος ήταν ο χειρότερος εχθρός της ηρεμίας του;

Εκτός από την ελεύθερη συγκατοικό του, ο μεγαλύτερος εφιάλτης του ήταν η υγρασία, η σκόνη, η ανεξέλεγκτη χασούρα χρημάτων και ο θορυβώδης μοντέρνος τρόπος ζωής.

Ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός παραμένει ένας αληθινός τηλεοπτικός μύθος, καταφέρνοντας να ενώσει διαφορετικές γενιές μέσα από το άφθονο γέλιο. Είναι η απόδειξη πως οι καλογραμμένοι χαρακτήρες δεν πεθαίνουν ποτέ. Αν απολαύσατε αυτή τη βαθιά ανάλυση του αγαπημένου μας βυζαντινολόγου, μοιραστείτε το κείμενο με τους φίλους σας στα κοινωνικά δίκτυα και αφήστε ένα σχόλιο με την αγαπημένη σας ατάκα του. Μέχρι την επόμενη φορά, κρατήστε τις αποστάσεις σας και φυσικά… μην ξεχνάτε τη χλωρίνη!